Ανδρέας Ροδινός- O Θρυλικός Ρεθυμνιώτης λυράρης που πέθανε 22 ετών από φυματίωση-9 Φεβρουαρίου του 1934

«Ξύπνα Αντρέα Ροδινέ παίξε γλυκά τη λύρα
ν’ αναστηθούνε οι νεκροί που ‘ναι βαθειά στο μνήμα!»

Ο Ανδρέας Ροδινός γεννήθηκε στο Ρέθυμνο το 1912 και πέθανε το 1934, μόλις στα 22 του χρόνια, από φυματίωση. Ασχολήθηκε από μικρός με τη λύρα και σε ηλικία 18 χρονών ήταν ήδη ένας φθασμένος λυράρης. Αγάπησε τη μουσική με πάθος και δεν δέχτηκε ποτέ να πάρει χρήματα για την τέχνη του.

Ήταν γιος φούρναρη από το Ατσιπόπουλο Ρεθύμνης και η μητέρα του (από τα Φραντζεσκιανά Μετόχια) ήταν θεία του συνθέτη Νίκου Μαμαγκάκη.

Ξεκίνησε να παίζειλύρα από την ηλικία των 13 ετών. Συνεργάστηκε με τον περίφημο καλλιτέχνη του λαούτου Σταύρο Ψύλλο.

Την ημέρα της κηδείας του φάνηκε πόσο αγαπητός ήταν καθώς έκλεισαν όλοι τα μαγαζιά τους και όλο το Ρέθυμνο ακολούθησε την νεκρική πομπή .Ο μύθος του όμως έμεινε για πάντα…

Θεωρείται μια από τις μεγαλύτερες μορφές της κρητικής μουσικής και αν και το έργο που άφησε πίσω του, λόγω του πρόωρου θανάτου του, δεν είναι μεγάλο (κάποιες ελάχιστες ηχογραφήσεις από συρτά και πεντοζάλια) ωστόσο επηρέασε σε πολύ μεγάλο βαθμό τους καλλιτέχνες της γενιάς του αλλά και τους μεταγενέστερους. Λέγεται ότι το ταλέντο του ήταν τέτοιο που αν ζούσε θα είχε αφήσει μια πολύ μεγάλη κληρονομιά στην μουσική παράδοση του νησιού του.
Άριστος δεξιοτέχνης αλλά και εκφραστής της κρητικής μουσικής, δεν έγραψε κάποια δική του μελωδία, διασκεύασε όμως και εκτέλεσε με μοναδικό τρόπο τις μελωδίες και τους σκοπούς του τόπου του, ώστε να μιλάμε σήμερα για την γνωστή ενότητα με τα «Συρτά Ροδινού» όπως έχουν πλέον επικρατήσει να λέγονται. Πρόκειται για μελωδίες από διάφορα συρτά τις οποίες «έδεσε» με απίστευτη ευρηματικότητα μεταξύ τους και με το μοναδικό του παίξιμο τις έκανε να αποτελούν σημείο αναφοράς όλων των μουσικών της Κρήτης. Λέγεται από πολλούς ότι κανείς δεν έχει καταφέρει να ξεπεράσει την ερμηνεία του Ροδινού στα συρτά αυτά.

Αξιοσημείωτο είναι ότι οι ηχογραφήσεις που έχουμε είναι με τον ίδιο άρρωστο, λίγο πριν πεθάνει, αφού ο λαουτιέρης και φίλος του που τον συνόδευε, Γιάννης Μπερνιδάκης (Μπαξεβάνης), είχε καταφέρει, μαζί με άλλους, να τον πείσουν να μπει στο στούντιο και να γράψει. Ο ίδιος ο Μπαξεβάνης ενώ ήταν να τραγουδήσει αρνήθηκε, ώστε να μείνει «ατόφιο» το παίξιμο του Ροδινού και να περάσει στις επόμενες γενιές.
Άξιο αναφοράς επίσης είναι ότι εκείνο τον καιρό οι δίσκοι γράφονταν με κερί, ένα υλικό που κόστιζε ακριβά, και η διαδικασία ήταν πολύ δύσκολη καθώς υπήρχε πολύ συγκεκριμένος και περιορισμένος χρόνος για να ολοκληρωθεί η ηχογράφηση και δεν υπήρχε η δυνατότητα του παραμικρού λάθους, καθώς η διαδικασία θα έπρεπε να επαναληφθεί από την αρχή.
Τα έργα αυτά διασώθηκαν χάρη στη φροντίδα του αδελφού του Γιάννη Μπαξεβάνη κι έτσι τα έχουμε ως τις μέρες μας.

Όλο το Ρέθυμνο και όλη η Κρήτη συγκλονίστηκαν με τον θάνατο του μεγάλου λυράρη, ο οποίος κηδεύτηκε στις 9 Φεβρουαρίου του 1934 αγκαλιά με τις δυο του λύρες.

Το μεγάλο του ταλέντο και ο πρόωρος χαμός του τον κατέταξαν στους θρύλους της κρητικής μουσικής.

Το παρακάτω είναι το πιο γνωστό μέρος από την ενότητα των «Συρτών Ροδινού»

Δισκογραφία

: 1933 ΣΥΡΤΟΣ ΑΠΟΚΟΡΩΝΙΩΤΙΚΟΣ-ΣΥΡΤΟΣ ΚΙΣΣΑΜΙΤΙΚΟΣ
: 1933 ΣΥΡΤΟΣ ΡΕΘΕΜΝΙΩΤΙΚΟΣ-ΡΕΘΕΜΝΙΩΤΙΚΟ ΠΕΝΤΟΖΑΛΙ
: 1982 ΠΡΩΤΟΜΑΣΤΟΡΕΣ
: 1986 ΔΗΜΟΤΙΚΗ ΑΝΘΟΛΟΓΙΑ 19 ΛΕΒΕΝΤΟΓΕΝΝΑ ΚΡΗΤΗ
: 1986 ΔΗΜΟΤΙΚΗ ΑΝΘΟΛΟΓΙΑ 20 ΛΕΒΕΝΤΟΓΕΝΝΑ ΚΡΗΤΗ
: 1990 ΡΟΔΙΝΟΣ ΜΠΑΞΕΒΑΝΗΣ
: 1999 ΜΙΚΡΟ ΕΠΟΣ ΓΙΑ ΤΟΝ ΑΝΔΡΕΑ ΡΟΔΙΝΟ

iscreta.gr

Σχετικά άρθρα